Yolculuk başlıyor.
17.05.13
"İnsanlar size ya ağladığınızda yada sevinçli anlarınızda sarılır. Aksi halde buna cesaret edemezler. Sonra her şey yerini hayallere , kitaplardaki ve filmlerdeki hayat hikayelerine bırakır. Bu da sizi mutsuz bırakır."
— Hamza Çiftçi
15.05.13
15.05.13
Hesaplaşma
Eskiden kendimi büyük bir ormanın içindeki küçük bir çiçeğe benzetirdim. Toprağın bu denli güzel oluşuna şükreder , her yağmurda tanrının beni sevdiğini düşünürdüm. Hayatım bu küçük oyunu sürdürmekle geçti. Fakat artık büyüdüm ve etrafımdaki karmaşadan kurtulabildiğim zamanlarda geçmişime hayretle bakıyorum. Evrim Teorisi ruhumuz için geçerliyse ona da inanıyorum. Hala inancımı kaybetmiş değilim. Tanrının bir yerlerde bana kulak verdiği hissi beni ayakta tutuyor. Şu eski filozoflar bazen yanılıyor olmalı Tanrı daha ölmedi. En azından benim için.Bunu geçen yaz bir kadına sarıldığımda anladım.Fakat sonra gitmem gerektiğinde hepsi geçti. Bu yüzden mutsuz bir adam olmaya başladım. Artık herkesten gitmem gerektiğinin farkındayım. Ebeveynlerimin karşısında mutluluk oyunu oynamaktan vazgeçtiğimden beri onlar da şaşkın. Çocuklarının artık büyüdüğünü ve harikalar diyarından çıktığını bilmeliler.Bu benim için daha iyi olacaktır. İnsanın her gün kendisiyle tekrardan tanışması gerekiyor . Aksi takdirde bir yabancıyı bedeninde taşıması güç olacaktır. Ben bunun için geç kaldığımı kendime hesap vermem gerektiğinde anladım. Hala uslu bir çocuk olabilmekte inancım var. Bitkin bir haldeyim fakat halledebilirim.
İlk kadın ;
İstediğin gibi bir evlat olamadım.Biliyorum her gün etrafında annelerinin boynuna atlayıp sevgi gösteren çocukları gördükçe bir garip oluyorsun. Benim için bu denli üzülmeni istemezdim. Eve girip abimle ilgilenmeni ve tek sorunun o olmasını dilerdim.Gözünde hala bir küçük çocuğum ve yazarken seni şaşırtıyorum.Bu sözleri hiç bir zaman karşına çıkıp söyleyemeyeceğim.Zira sevdiklerimin karşısında utanırım.Oysa büyümek için elimden geleni yaptım.Bir çok kadın sevdim , bir çok kez yalan söyledim. Biraz kirlendim doğrusu. Küçük bir çocukken eve girmem için arkamdan koşturttuğum için özür dilerim.Tanıdığım ilk kadın sendin ve hep öyle kalmasını isterdim. Sıcak bir yaz günü bu şehir yanarken bu hayata biraz daha sıkışmana sebep olan çocuk artık yoruldu. Yaşıyorum ve mutsuzum. Tanrı beni affetsin.
İlk Adam ;
Zor anlarda bir yerleden tutunmayı her defasında başarbilmene
hayranım büyük adam. Artık büyüdüm , başına bela olmayacağım.
Çocukluğum ;
Çaldığım sakızları yerine koy yaramaz çocuk!
Evlerin içine torpil atma , günah
ve büyümeyi kes artık!
Hamza Çiftçi
14.05.13
"Köleliğe tek çare ,heralde,
zincirlerini koparmak ve zincirsiz kalmak
değil,
kendi zincirlerini kendisi yapmış,
kendisi kendi ayaklarına takmış,bağlamış
olmaktır—özgürlükte budur."
zincirlerini koparmak ve zincirsiz kalmak
değil,
kendi zincirlerini kendisi yapmış,
kendisi kendi ayaklarına takmış,bağlamış
olmaktır—özgürlükte budur."
— Oruç Aruoba
11.05.13
